مقصود از آن معناى اخير است . قوله : و هو واجب كفاية : كلمه [ كفاية ] منصوب است تا تمييز باشد از نسبت واقع در جمله [ هو واجب ] . قوله : فى حق الصالحين له : ضمير در [ له ] به قضاء عائد است . قوله : الا انه مع حضور الامام عليه السلام : ضمير منصوب در [ انّه ] بقضاء راجع است . قوله : فيلزمه نصب قاض : ضمير منصوبى در [ فيلزمه ] به امام عليه السلام راجع است . قوله : ليقوم به : ضمير در [ يقوم ] به قاضى و در [ به ] به قضاء عائد است . قوله : و يجب على من عيّنه : مقصود از [ يجب ] وجوب عينى است و ضمير فاعلى در [ عيّنه ] به امام عليه السلام و ضمير مفعولى آن به [ من موصوله ] راجع است . قوله : و لو لم يعيّن وجبت كفاية : ضمير در [ لم يعيّن ] به امام عليه السلام و در [ وجبت ] به اجابت راجع است و حاصل فرموده شارح ( ره ) اين است كه در صورت معين نمودن امام عليه السلام شخصى را براى قضاء بر وى اجابت عينى بوده و به فرض خواستن از افراد صالح بدون تعيين شخص خاصى بر تمامشان اجابت واجب كفائى است . قوله : تعيّنت عليه : ضمير در [ تعيّنت ] به اجابت عائد است .